Dit artikel vat gepubliceerd peptideonderzoek samen. Alle inhoud wordt uitsluitend ter referentie voor onderzoek gepresenteerd en is niet bedoeld als medisch advies of begeleiding voor persoonlijk peptidegebruik. De producten waarnaar wordt verwezen zijn onderzoeksverbindingen - niet voor menselijke consumptie, diagnostische of therapeutische toepassing.

Tesamorelin is de enige GHRH-analoog die door de FDA-goedkeuring is gekomen (voor HIV-geassocieerde lipodystrofie, onder de merknaam Egrifta). Dat is geen klein detail. Het betekent dat deze verbinding een klinische bewijsbasis heeft waar de meeste peptiden alleen maar van kunnen dromen.

GHRH versus GHRP: het onderscheid dat ertoe doet

Voordat we specifiek ingaan op tesamorelin, moet je de twee categorieën GH-peptiden begrijpen. GHRP's (zoals [[Ipamorelin|17]]) vertellen de hypofyse om opgeslagen GH vrij te geven. GHRH's (zoals tesamorelin) vertellen de hypofyse om GH te produceren en vrij te geven. Ander signaal, ander resultaat.

GHRH-analogen produceren meer fysiologische GH-uitscheidingspatronen. Ze versterken uw natuurlijke pulserende GH-ritme in plaats van het te onderdrukken. De amplitude van elke puls gaat omhoog, maar de timing blijft natuurlijk. Dit komt dichter in de buurt van hoe jonge, gezonde GH-niveaus eruitzien.

Wat tesamorelin doet

Tesamorelin is een synthetische analoog van menselijk GHRH (groeihormoon-releasing hormoon) met een trans-3-hexeenzuurmodificatie die de stabiliteit en halfwaardetijd verbetert. Het bindt zich aan GHRH-receptoren op hypofyse-somatotrofen en toont in onderzoeken stimulatie aan van zowel de synthese als de afgifte van GH.

De primaire klinische indicatie was vermindering van het visceraal vetweefsel (BTW). In de Fase III LIPO-onderzoeken verminderde tesamorelin het rompvet met 15-18% gedurende 26 weken bij deelnemers met HIV-geassocieerde lipodystrofie (Falutz et al., JAMA, 2007). Deze deelnemers hadden een abnormale accumulatie van visceraal vet, en in de onderzoeken richtte tesamorelin zich specifiek op dit compartiment.

Buiten de HIV-populatie suggereert onderzoek dat de effecten van tesamorelin zich uitstrekken tot algemene vermindering van visceraal vet, cognitieve verbetering bij oudere volwassenen (Baker et al., JAMA Neurology, 2012) en verbeterde ontstekingsmarkers.

De viscerale vethoek

Visceraal vet (het vet rond uw organen, in de buikholte) is metabolisch anders dan onderhuids vet (het vet onder uw huid). Visceraal vet is meer ontstekingsremmend, insulineresistenter en meer geassocieerd met cardiovasculaire risico's.

Tesamorelin lijkt zich bij voorkeur te richten op visceraal vet. In de LIPO-onderzoeken nam het visceraal vet aanzienlijk af, terwijl de veranderingen in het onderhuidse vet minimaal waren. Dit maakt tesamorelin bijzonder interessant voor mensen met buikvet, zelfs bij een relatief normaal lichaamsgewicht.

Cognitieve effecten

Een onverwachte bevinding: Baker et al. (2012) bestudeerden tesamorelin bij 137 gezonde oudere deelnemers en rapporteerden veranderingen in de uitvoerende functie en het verbale geheugen. De hypothese: GH en IGF-1 hebben directe effecten op de hippocampusfunctie en neuroplasticiteit. Het herstellen van GH-niveaus via GHRH wordt besproken in onderzoek in de context van cognitief onderhoud bij veroudering. Fase III-onderzoeken voor deze indicatie zijn nog niet afgerond, maar de voorlopige gegevens zijn intrigerend.

Doseren

FDA-goedgekeurde dosis: 2 mg subcutaan dagelijks. Onderzoeksprotocollen variëren soms tussen 1-2 mg per dag. In tegenstelling tot GHRP's die vaak meerdere keren per dag worden gedoseerd, wordt tesamorelin eenmaal daags toegediend, meestal 's ochtends op een lege maag.

[[Tesamorelin|18]] wordt geleverd in flesjeformaat (meerdere grootte-opties). Reconstitueren met bacteriostatisch water. Cursusduur in klinische onderzoeken: 26-52 weken continu.

Stapelen met Ipamorelin

De combinatie GHRH + GHRP is goed onderzocht. Tesamorelin (GHRH) vertelt de hypofyse om meer GH te produceren. [[Ipamorelin|17]] (GHRP) zegt dat het moet vrijgeven wat het heeft gemaakt. Samen is de GH-productie aanzienlijk hoger dan bij beide verbindingen afzonderlijk. Deze synergetische aanpak is een van de meest uitgebreid gedocumenteerde GH-peptideprotocollen.

Bijwerkingen

Uit de database van klinische onderzoeken: reacties op de injectieplaats (roodheid, jeuk) bij ongeveer 10-15%. Gewrichtspijn bij 5-10% (GH-gemedieerd, meestal mild). Perifeer oedeem (milde zwelling, meestal in handen/voeten) bij ongeveer 5%. Carpaletunnelsymptomen in een klein percentage.

Dit zijn GH-gerelateerde bijwerkingen, niet tesamorelin-specifiek. Ze zijn doorgaans milder dan bij exogeen GH, omdat het GH-afgiftepatroon fysiologischer is.

Voor wie is dit bedoeld

Als visceraal buikvet een specifiek probleem is. Als u een op GHRH gebaseerde benadering van GH-optimalisatie wilt in plaats van GHRP. Als de door de FDA goedgekeurde klinische bewijsbasis voor u belangrijk is. Of als je wilt stapelen met ipamorelin voor het synergetische GH-protocol.

Bekijk [[Tesamorelin|18]]. Vragen over doseren of stapelen? Neem contact met ons op.

Dit artikel is voor educatieve doeleinden. Peptiden zijn bedoeld voor onderzoeksdoeleinden. De inhoud wordt verstrekt als onderzoeksreferentiemateriaal.