Ten artykuł podsumowuje opublikowane badania nad peptydami. Cała treść jest prezentowana wyłącznie w celach badawczych i nie ma na celu porady medycznej ani wskazówek dotyczących osobistego stosowania peptydów. Produkty, o których mowa, to związki badawcze — nie przeznaczone do spożycia przez ludzi, do zastosowań diagnostycznych ani terapeutycznych.

Tesamorelin to jedyny analog GHRH, który uzyskał aprobatę FDA (w leczeniu lipodystrofii związanej z HIV, pod marką Egrifta). To nie jest drobny szczegół. Oznacza to, że ten związek ma bazę dowodów klinicznych, o której większość peptydów może tylko marzyć.

GHRH vs GHRP: rozróżnienie, które ma znaczenie

Zanim zajmiemy się konkretnie tesamoreliną, musisz zrozumieć dwie kategorie peptydów GH. GHRP (takie jak [[Ipamorelin|17]]) nakazują przysadce mózgowej uwolnienie zmagazynowanego GH. GHRH (takie jak tesamorelina) nakazują przysadce mózgowej wytwarzanie i uwalnianie GH. Inny sygnał, inny wynik.

Analogi GHRH wytwarzają bardziej fizjologiczne wzorce wydzielania GH. Wzmacniają naturalny, pulsacyjny rytm GH, zamiast go zastępować. Amplituda każdego impulsu rośnie, ale synchronizacja pozostaje naturalna. To jest bliższe temu, jak wygląda młody i zdrowy poziom GH.

Co robi tesamorelina

Tesamorelin to syntetyczny analog ludzkiego GHRH (hormonu uwalniającego hormon wzrostu) z modyfikacją kwasu trans-3-heksenowego, która poprawia stabilność i okres półtrwania. Wiąże się z receptorami GHRH na somatotrofach przysadki mózgowej i w badaniach wykazuje stymulację zarówno syntezy, jak i uwalniania GH.

Głównym wskazaniem klinicznym była redukcja trzewnej tkanki tłuszczowej (VAT). W badaniach fazy III LIPO tesamorelina zmniejszyła tkankę tłuszczową tułowia o 15-18% w ciągu 26 tygodni u uczestników z lipodystrofią związaną z HIV (Falutz i in., JAMA, 2007). U uczestników tych występowała nieprawidłowa akumulacja tłuszczu trzewnego, a w badaniach tesamorelina była specjalnie ukierunkowana na ten przedział.

Badania sugerują, że poza populacją osób zakażonych wirusem HIV działanie tesamoreliny obejmuje ogólną redukcję trzewnej tkanki tłuszczowej, poprawę funkcji poznawczych u osób starszych (Baker i in., JAMA Neurology, 2012) oraz poprawę markerów stanu zapalnego.

Trzewny kąt tkanki tłuszczowej

Tłuszcz trzewny (tłuszcz otaczający narządy, znajdujący się w jamie brzusznej) różni się metabolicznie od tłuszczu podskórnego (tłuszczu pod skórą). Tłuszcz trzewny jest bardziej zapalny, bardziej odporny na insulinę i w większym stopniu powiązany z ryzykiem chorób sercowo-naczyniowych.

Wydaje się, że tesamorelin działa preferencyjnie na tłuszcz trzewny. W badaniach LIPO ilość tłuszczu trzewnego uległa znacznemu zmniejszeniu, podczas gdy zmiany tkanki tłuszczowej podskórnej były minimalne. To sprawia, że tesamorelin jest szczególnie interesujący dla osób noszących trzewną tkankę tłuszczową w jamie brzusznej, nawet przy stosunkowo normalnej masie ciała.

Efekty poznawcze

Nieoczekiwane odkrycie: Baker i in. (2012) badali tesamorelinę u 137 zdrowych starszych uczestników i odnotowali zmiany w funkcjach wykonawczych i pamięci werbalnej. Hipoteza: GH i IGF-1 mają bezpośredni wpływ na funkcję hipokampa i neuroplastyczność. Przywracanie poziomu GH poprzez GHRH jest omawiane w badaniach w kontekście utrzymania funkcji poznawczych w procesie starzenia. Badania III fazy w tym wskazaniu nie zostały zakończone, ale wstępne dane są intrygujące.

Dozowanie

Dawka zatwierdzona przez FDA: 2 mg podskórnie dziennie. Protokoły badawcze czasami wahają się od 1 do 2 mg dziennie. W przeciwieństwie do GHRP, które często podaje się kilka razy dziennie, tesamorelin podaje się raz dziennie, zazwyczaj rano na pusty żołądek.

[[Tesamorelin|18]] jest dostępny w formie fiolki (różne opcje rozmiaru). Rozpuścić w wodzie bakteriostatycznej. Długość kursu w badaniach klinicznych: nieprzerwanie 26–52 tygodnie.

Łączenie z Ipamorelinem

Kombinacja GHRH + GHRP została dobrze zbadana. Tesamorelin (GHRH) nakazuje przysadce mózgowej wytwarzanie większej ilości GH. [[Ipamorelin|17]] (GHRP) każe mu wypuścić to, co stworzył. Łącznie produkcja GH jest znacznie wyższa niż w przypadku każdego związku osobno. To synergiczne podejście jest jednym z najobszerniej udokumentowanych protokołów peptydów GH.

Skutki uboczne

Z bazy danych badań klinicznych: reakcje w miejscu wstrzyknięcia (zaczerwienienie, swędzenie) u około 10-15%. Ból stawów u 5-10% (zależny od GH, zwykle łagodny). Obrzęk obwodowy (łagodny obrzęk, zwykle dłoni/stóp) u około 5%. Objawy cieśni nadgarstka w niewielkim procencie.

Są to działania niepożądane związane z GH, a nie specyficzne dla tesamoreliny. Zwykle są one łagodniejsze niż w przypadku egzogennego GH, ponieważ wzorzec uwalniania GH jest bardziej fizjologiczny.

Dla kogo to jest

Jeśli trzewny tłuszcz brzuszny stanowi szczególny problem. Jeśli chcesz zastosować podejście do optymalizacji GH oparte na GHRH, a nie na GHRP. Jeśli baza dowodów klinicznych zatwierdzona przez FDA ma dla Ciebie znaczenie. Lub jeśli chcesz łączyć się z ipamoreliną w celu uzyskania synergistycznego protokołu GH.

Sprawdź [[Tesamorelin|18]]. Masz pytania dotyczące dozowania lub układania w stosy? Skontaktuj się z nami.

Ten artykuł ma charakter edukacyjny. Peptydy są przeznaczone do celów badawczych. Treść stanowi materiał referencyjny do badań.